يا على ! در اين آيه مقصود از مؤمنان ، تو و ياران تو هستيد ، در حالى كه عمويت عباس به صداى بلند فرياد مىكرد - زمانى كه لشكر اسلام به هزيمت رفته و فرار مىكردند - اى اصحاب سورهء بقره ( كه از طرف خدا در آن سوره ، مردم مسلمان مأمور به جهاد و مبارزه با كافران و مقاومت در راه دين شده‌ايد ) و اى اهل بيعت شجره ! تا اين كه گروهى نداى عباس را شنيدند و اجابت كردند ، در آن هنگام ، تو تنها كسى بودى كه زحمت و رنج جنگ را از سپاه اسلام بر طرف كردى و عهده‌دار يارى دين ، بدون كمك آنان شدى با اين كه سپاهيان از اجر جنگ و جهاد نااميد و با وعدهء الهى به وسيلهء توبه اميدوار شدند ، و اين است معناى كلام خداى تعالى در اين آيه « . . . سپس خداوند پس از آن واقعه - جنگ حنين - از سر تقصير هر كه مىخواهد مىگذرد . » [ 1 ] و تو يا على ! در آن كارزار ، داراى مقام صبر بودى و به اجر عظيم الهى رسيدى . و يوم خيبر إذ أظهر اللّه خور المنافقين ، و قطع دابر الكافرين - و الحمد للّه ربّ العالمين - و لقد كانوا عاهدوا اللّه من قبل لا يولون الأدبار . و كان عهد اللّه مسئولا . و در روز جنگ خيبر كه خداوند ضعف و ناتوانى منافقان را بر مؤمنين آشكار ساخت و كافران را نااميد گردانيد - و سپاس خدا را كه پروردگار تمام عوالم است و در صورتى كه سپاه اسلام با خدا و پيامبر ( ص ) قبلا عهد بسته بودند كه در جهاد به ميدان جنگ پشت نكنند و از اين رو پيش خدا و رسول خدا مسئول بودند . و امام عليه السّلام اضافه مىكند : و شهدت مع النبىّ صلّى اللّه عليه و آله جميع حروبه و مغازيه ، تحمل الراية أمامه ، و تضرب بالسيف قدامه ، ثم لحزمك المشهور و بصيرتك فى الأمور أمّرك فى المواطن ، و لم يكن عليك أمير .

--> [ 1 ] سورهء توبه / 26 .